Ύστερα Ειδύλλια. Ένα σενάριο για τον Φρήντριχ Νίτσε. Περισπωμένη, Αθήνα 2018

“Ο Μ. Περράκης συμπυκνώνει την πολύχρονη μελέτη του έργου του Φ. Νίτσε σε ένα αφηγηματικό κείμενο για τη ζωή του Γερμανού φιλόσοφου που προσκαλεί σε τρία τουλάχιστον διαφορετικά είδη ανάγνωσης: μία που το απολαμβάνει ως αφήγηση, μία που το αντιλαμβάνεται ως δοκίμιο για το είδος της μυθιστορηματικής βιογραφίας και τη σχέση μεταξύ «φανταστικού», «κατασκευασμένου» και «πραγματικού», κι αυτήν που εστιάζει στον υπαρξιακό στοχασμό που ξεδιπλώνεται στις σελίδες των «Ύστερων ειδυλλίων»”, από την παρουσίαση στο στο marginalia.gr ‍Βιβλιοπροτάσεις: Δέκα βιβλία του Δεκέμβρη 2018 - Marginalia

Aριέν. Νουβέλα, Futura, Αθήνα 2004 

[…] Η "Αριέν" είναι η ιστορία δύο νέων, της εικοσάχρονης Αριέν που προσπαθεί ανεπιτυχώς να κάνει καριέρα μοντέλου και του δεκαοχτάχρονου Πελοτέν, ο οποίος μόλις έχει τελειώσει το σχολείο κι ετοιμάζεται να πάει στο εξωτερικό να σπουδάσει. Οι δυο τους συναντώνται τυχαία στο μετρό και μια ιδιόμορφη ερωτική σχέση αναπτύσσεται μεταξύ τους. Ο συγγραφέας δε νοιάζεται πολύ να μας δώσει την εξέλιξη της σχέσης και το τέλος της νουβέλας παραμένει ανοιχτό. Ο έρωτάς τους είναι κυρίως μια αφορμή για να δοθούν τα συναισθήματα και η ψυχολογική κατάσταση, κυρίως της Αριέν και λιγότερο του Πελοτέν.

[…] Όποιος επιλέξει να διαβάσει την ιστορία με τις απαιτήσεις που έχει για ένα κείμενο τριτοπρόσωπης αφήγησης, μάλλον θα απογοητευθεί. […] Αν σταματήσει να διαβάζει μια "κανονική" ιστορία και δει τη νουβέλα σα μια φαντασίωση, έτσι όπως θα την ονειρευόταν κάποιος στην ηλικία της Αριέν ή του Πελοτέν, ξαφνικά η γραφή βαθαίνει, γεμίζει υπαινιγμούς, προεκτάσεις και μυστήρια που ο αναγνώστης δεν απαιτεί πια από τον συγγραφέα να τα λύσει, αλλά κάνει τις δικές του υποθέσεις, δίνοντας τις δικές του λύσεις μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της ψυχολογίας της πρώτης νεότητας. […]

Η "Αριέν" δεν είναι ένα κείμενο που διαβάζεται απνευστί για όποιον δε θέλει να το διαβάσει έτσι. Ο αναγνώστης πρέπει να κοπιάσει για να πάρει την ομορφιά που κρύβεται μέσα της.”

Από την κριτική του Μπάικα Ποθητού για το www.elogos.gr